Af en toe moet je een droom verwezenlijken… Al jaren wil ik graag een lammetje of geitje geboren zien worden. Daarom deze week een apartementje bij een schapenboerderij gehuurd, en beladen met een kratje rantsoen naar het zuiden gereden. Naar Epen. Waar inmiddels al heel veel (ik raak de juiste hondertallen iedere keer kwijt) lammetjes zijn geboren. Maar het goede nieuws is dat er nog drachtige ooien zijn, dus wellicht ga ik het meemaken.

Exe9n van de stallen.
Het ‘MEEEH meeeeeh behehe’ moeten jullie er even bij denken

Nog even aan het kuilgras voor de meesten 1 april weer naar buiten mogen.

Ik loop koud rond op het erf of ik krijg te horen “je hebt geluk, er gaat er 1 beginnen”. “Dat duurt nog wel even, soms duurt het een kwartier, soms een half uur – wij gaan koffie drinken.” Daar sta ik dan, te kijken naar wat er allemaal gebeurd. In de hoop dat alles goed gaat en moeder schaap het met haar schapeninstinct allemaal wel weet. Na veel draaien, liggen, toch maar niet, nog meer draaien, komen er 2 zwarte stokjes naar buiten. Pardon, pootjes. En een lijfje, en plop, de rest. Een klein zwart hoopje ligt op het stro. Toch de koffiedrinkers maar even halen
En de kenner zegt meteen “die is nog niet klaar, kijk maar er komt er nog 1″. Weer 2 stokjes, maar dan met koppie. Deze ligt dus niet in een stuit. En deze 2e is wit – grappig gezicht.

 
“mijn” tweeling Hier een dag oud. De zwarte heeft waarschijnlijk toch een
tik gehad van de stuitbevalling. Staat er de hele tijd wat afwezig bij.

De dag erna wordt er weer 1 geboren.

 
De geboorte heeft niemand gezien – ze stond er ineens  
Waarschijnlijk is het hier een kwartiertje oud. 

Kijk, ik kan al staan. Niet duwen a.u.b. want het is nog wel een beetje wankel.

Samen met moeders voor een aantal dagen in een apart hok.

Verder al de nodige flesjes uitgedeeld, schapen gevangen, en met voer lopen sjouwen. Daarover later meer. Eerst mijn eigen voederbakje maar eens verzorgen – want in de categorie HzonderHopreis moet ik dat zelf doen.